Sakallis'in Gayrı-Meşru Dünyası

Eternity And A Day: Sonsuzluk, Zaman, Hayat

2012-01-30T14:09:00.000+02:00

Yarın ne kadar sürer?
Sonsuzluk ve bir gün sürer.

http://www.bakiniz.com/sonsuzluk-zaman-hayat/

O zaman hüzünlü bir kadının sesinden güneş doğsun.

Nefes Almak

2012-01-10T15:15:00.000+02:00

Nefes almak, içten içe, derin derin,
Taze, ılık, serin,
Duymak havayı bağrında.

Nefes almak, her sabah uyanık.
Ağaran güne penceren açık.
Bir ağaç gölgesinde, bir su kenarında.

Üstünde gökyüzü, ufuklara karşı.
Senin her yer: Caddeler, meydan, çarşı...
Kardeşim, nefes alıyorsun ya!

Koklar gibi maviliği, rüzgârı öper gibi,
Ananın südünü emer gibi,
Kana kana, doya doya...

Nefes almak, kolunda bir sevgili,
Kırlarda, bütün bir pazar tatili.
Bahar, yaz, kış.

Nefes almak, akşam, iş bitince,
Çoluk çocuğunla artık bütün gece,
Nefesin nefeslere karışmış.

Yatakta rahat, unutmuş, uykulu,
Yanında karına uzatıp bir kolu,
Nefes almak.

O dolup boşalan göğse...
Uyumak, sevmek nefes nefese,
Kalkıp adım atmak, tutup ıslık çalmak.

Sürahide, ışıl ışıl, içilecek su.
Deniz kokusu, toprak kokusu, çiçek kokusu.
Yüzüme vuran ışık, kulağıma gelen ses.

Ah, bütün sevdiklerim, her şey, herkes...
Anlıyorum, birbirinden mukaddes,
Alıp verdiğim her nefes.

Ziya Osman Saba

Apparat - Ash/Black Veil

2011-10-28T00:37:00.001+03:00

Apparat'ın Eylül 2011 çıkışlı albümü The Devil's Walk'tan bir şarkı. Dinlemeye başlar başlamaz Radiohead tadı geldi kulağıma. Öyle veya böyle hoşuma gitti benim

GÜZEL ŞEYLER

2011-10-22T00:40:00.001+03:00

GÜZEL ŞEYLER'de oluyor bu dünyada. Bakmak lazım, görmek, takip etmek lazım

Marxist Clubber: Grails - Take Refuge

2011-10-21T19:15:00.000+03:00

Marxist Clubber: Grails - Take Refuge: grails iyidir

Justice

2011-10-21T19:14:00.000+03:00

French electronik strikes back!

Lulu

2011-10-21T01:38:00.000+03:00

Sevgili Lou ve Metallica şurekası kusura bakmayın ama abarttığınız gibi bir şey olmamış.

Marlon

2011-10-20T00:44:00.000+03:00

Drive: Gerçek Bir Kahraman

2011-10-20T00:05:00.005+03:00

80’ler ne kadar kötüydü diye söylenip dururken Nicolas Refn gibi adamlar gelir önünüze tokat gibi bir iş koyar ve afallarsınız. Danimarkalı yönetmen kökenlerinden gelen soğukluğu 80’lerin pastel ikonası üzerine o kadar güzel bir şekilde işlemiş ki görsel, işitsel ve duygusal olarak uzun ve güzel bir klip izliyor gibi hissediyorsunuz.

Kahramanımız yani sürücümüz tam anlamıyla varoluşçu bir kimlikle karşımıza çıkıyor. 60’lı yılların Eastwood’u, Delon’u. 70’lerin McQueen’ine benzer bir şekilde geçmişi ve hikayesi gizli; derisinin altında belirsiz ama güçlü bir duygu taşıyan tamamen varoluşsal bir karakter. Ryan Gosling oyunculuğunun minimalist sınırlarından nadide parçalar sergiliyor rolünde. B Side ve Noir filmleri arasına sıkışmış, duygularını ve hayatını da beraberinde sıkıştırmış sürücümüz aksiyon-macera filmleri için çokça biçilmiş kaftanına başka türlü giriyor. Geceleri soyguncu, gündüzlerin yarısında tamirci diğer kısmında filmlerin araba sahnelerinde profesyonel dublör olarak çalışan “driver” fazla konuşmadan işini halleden bir adam. Üzerinden çıkarmadığı akrep işlemeli ceketi ve donuk yüz ifadesi ile başka türlü bir le samourai.

Açılış sahnesi filmin bütününde oluşturacağı duygusal baraj için çok iyi bir örnek aslında. Yapılan soygunun başlangıcından staples center’da sonlanana kadar geçen sürede hız ve heyecan kullanılabilecek çokça alan mevcut. Oysa Refn sakin, ağır ve gerçekçi bir yol seçiyor kendisine. Sesi (ki günümüzde teknik anlamda usta yönetmenliğin fark detayı olarak görülmeye başlandı) harikulade kullanarak Cannes’da aldığı en iyi yönetmen ödülünün sebebini daha en baştan belli ediyor.

Ortalama bir izleyici için Transporter hikayesinin sıkıcı hali olarak görülebilir olduğunu kabul ediyorum. Fakat sinemayı zaman geçirmekten fazlası olarak görenlere soluk alacak derecede güçlü bir sinematografiye sahip. Işığın ve müziğin kullanımı, hiç kimsenin acelesi yokmuşçasına ağır hareket ettiği film, alt metninde günümüzün süratine, tüketimine, hafızasına ağır ağır sallıyor gibime geldi.

Gosling zaten tartışılmayacak yeteneğini karakter üzerinde yeterince sergiliyor. Kötü adamımız Ron Perlman ve 80’lere yakışan Albert Brooks kartonet karakterlerini hakkıyla çiziyor ve boyuyor. Carey Mulligan saflığı yansıtırken sade ve güzel görünüyor.

Drive birçok açıdan özellikle gelişme ve sonuç açısından 80’ler estetiği taşıyor. Öte yandan sinematografisi, zorlayıcılığı ve hikayenin psikolojik çatısına bakıldığında zamansız bir film demek daha doğru.

College feat. Electric Youth - A Real Hero filmin soundtrackinde yapbozun en gerekli parçasıymış gibi sırıtıyor. Gerçek bir kahraman. 80’lerden gelen, Camus dokunuşuna sahip varoluşsal bir kahraman. Bir gün uyanıp annesinin öldüğünü öğrenen ama hissettiği hiçbir duyguyu belli etmeyen bir karakter gibi. Yalnızca yapan. Bildiği en iyi şeyi yapan bir kahraman. Güzel bir film kahramanı.

Bu film aksiyon severler için yem gibi hazırlanmış olsa da gerçek bir sinemasever filmi. İzlenmeyi, üzerine yazılmayı hak ediyor. Drive açılış fontlarından, müziğine, zaman algısına, geçtiği şehre kadar etiketler içinde gibi görünüyor olabilir. Buna aldanmamak lazım. Karşımızda gerçekten yönetmenlikten oyunculuğa kadar gerçek bir film var.

Take Care, Take Care, Take Care

2011-04-22T17:51:00.000+03:00

Gökyüzündeki yeni patlamaları dinliyorum

İkinci Yeni

2011-02-17T01:57:00.000+02:00

Kırgın olan da kazanır.

MARSIS Doğu Karadeniz'in Yüreği Özgürlükle Çarpan Gençleri

2010-08-02T16:36:00.000+03:00

Üç beş kelam edesim var üzerlerine ama dün gece canlı olarak yaşattıkları hislerden sonra herkes dinlesin ve herkes bu hisleri yaşasın isterim sadece. Kazım'ın ayak izlerinin takip edilecek kadar büyük olduğu belliydi.

Spike Jonze Alternatif Akım Jeneratörü

2010-07-11T20:10:00.002+03:00

I'm Here'in etkisinden çıkamışken (ki yeri gelmişken yerini söyleyelim herkes izlesin http://www.imheremovie.com ) gelen LCD Sound System klibi Drunk Girls ile kafanın güzel olduğunu hatırlatıyor Spike Jonze. Arkadaş bir ağlatıp, bir güldürüyorsun. Bizim sinirlerimiz de çelikten değil hani.

Magdalena Kopp

2010-07-11T16:40:00.000+03:00

Ne yani şimdi bu kadının aklını alabilmek için uluslararası terör suçlusu mu olmak gerekiyordu? Ah be Magdalena çoğu kadın gibi, efendi adam yerine piç tercihi yapmış olmak yakmış seni; haberin yok.

The Wall Dance

2010-07-08T03:10:00.002+03:00

Bu kadını seviyorum. Hem yönetmiş hem oynamış

The Wall Dance from maudegone on Vimeo.

The Graduate Final Scene

2010-06-24T01:11:00.000+03:00

2010-06-13T10:32:00.002+03:00

will you remember the feelings and colors
bad dreams comforted by warm arms that held you so close
will you regret everything that you said
or will you hold it close to your heart

KADER

2010-05-26T23:16:00.000+03:00

Herkesin inandığı bir şey var bu amına koyduğumun dünyasında. Benimki de sensin, ne yapayım?

30

2010-05-14T00:33:00.000+03:00

Her şey odada darmadağın, sıradan yalnız bir akşam, yine uykum var, yine yorgunum, şaka gibi.

Kick-Ass

2010-05-11T02:20:00.000+03:00

Süper kahramanlık çocuk işi değildir.

Kim demiş?

8,3/10

KOSMOS

2010-05-04T22:20:00.000+03:00

Dünyada iyiler ve kötüler vardır. İkisi de sonuçta aynıdır.

Hem çok büyük hem de hiçbir şey. Kosmos. Hem mucize hem de felaket.

Çok iddialı bir film Kosmos. İnsanlığa, sisteme, politikaya, inanca, önüne gelen her iktidar biçimine vuruyor. Aylaklığa davet ediyor açık açık. Doğallığa davet ediyor. Aşka davet ediyor. O davet ettikçe insanlık yarattığı mucizeleri unutuyor. O'nu yok etmek istiyor. Kendini yok etmek istiyor.

Not: Porco ile film izlemek güzeldir.

Hastalıklı Filmler - Breathless AKA Serseri Aşıklar

2010-04-29T22:22:00.000+03:00

Serseri aşıklara yeniden ve bu kez derinlemesine dalmak üzereyim. Herkesin mutlaka izlemesini tavsiye edeceğim filmlerden biri.

Patricia Franchini: I don't know if I'm unhappy because I'm not free, or if I'm not free because I'm unhappy.

Patricia Franchini: What is your greatest ambition in life?

Parvulesco: To become immortal... and then die.

Patricia Franchini: Do you know William Faulkner?

Michel Poiccard: No. Who's he? Have you slept with him?

Interpol - Lights

2010-04-29T19:26:00.001+03:00

Interpol internet sitesinden şarkıyı kamuya açtı yararlanmak farzdır

Yaşamanın Yerçekimi

2010-04-28T01:06:00.000+03:00

Şimdiyi yaşamak var; tüm odalarda kış-yaz-bahar, yerini eski bir dumana bırakır. Alkolle beslenen çiçekler, kırılgan saatler, koku, ter biter. Çiçekli olacaksa kahvaltı olur rengi; daha fazla şaşırtıcı. Moleküllerime kadar parçalanacaksa düşüncelerim; güneş ışığının acı kalabalığı ile olur.

Büyücünün benimle paylaşmadığı giz; ölüm. –yüzü olsa; insana benzer değil- siktir! ölüm açıkça nasıl anlatılır?

[Bir başka yerde evimiz var ve geçmişimiz bu evde birikip bizi bekler. Yaşamın sayacı zaman mı, uzaklık mı yoksa başka şehirler mi bilmeden nefes alır veririz içine. Ne için bekliyoruz; dünyanın kenarına gelip geri dönmekten başka nedir yaptığımız. Görkemli, anıtsal varlıkları yıkmadan; sakin, bağımsız ve müziği bükerek yaptığımıza yaşamaktan başka ne isim veriyoruz]

Sana ne fısıldadı büyücü diye sordum,
Kim bilir diye cevap verdim kendime

Patlamak istiyorum. Ölüm ve hastalık döngüsünü yok ederek kırmak istiyorum. Kendim için doğru olmak istiyorum. Bütün bu palazlanıp duran yalancı yaşam ritüelleri (iş-yemek-uyku-yol-iş) irademi hırpaladıkça; hissettiğim gibi sen ve ben ve yaşam ve ölüm parlaklığı içerisinde ayakta kalacağım.

Tarih, sadece kural arayan insanların sevdiği bir şey. Düşünceyi kumaş gibi keser, diker ve yeniden biçimlendirir. Kişisel tarihimi yıkıp ölümü yok etmek için savaşacağım. Hiç varolmamış gibi yeniden yapacağım kendimi. Durmadan yeniden. Yeniden seveceğim. Yeniden aşık olacağım. Yeniden yürüyeceğim ezberlediğim yönleri. Her defasında yeniden keşfedeceğim. Her defasında yaşamanın ne demek olduğunu yeniden öğreneceğim. Belki bu şekilde yok olmayı yenebilirim. Belki bu şekilde zihnimde biriken zehri farkında olmadan kaynağa dönüştürebilirim.

Away We Go

2010-04-18T03:33:00.000+03:00

Çok güzel bir filmi hak ettiği zamandan çok sonra izlemenin filme haksızlık olduğu kadar kendime hediye olduğunu da düşünüyorum. Güzel, değişik bir his yaratıyor insanın üzerinde. Kişisel özdeşlik yaratmak için pozitif yönde baskı uygulayan zihnimi es geçersek eğer, film boyunca kulaklarıma doğru kıvrılan dudaklarım, ne hissettiğimi daha güzel açıklayabilir. Her zaman hisleri en doğru ve direkt açıklayabilecek cümlelerin ve tanımların olmadığına inanmışımdır. Bu filmin insanın üzerinde bıraktığı etki buna benziyor ve ben bunu yine anlatamıyorum. Belki çok uyumlu görünmüyorlar, belki de gerçekten değiller. Sorunlarla dolu ilişkilerin dünyasında yaptıkları yolculuk birbirlerine doğru yol alıyor ve böylece evlerini de bulmuş oluyorlar. Verona ve Burt dünyanın en güzel çiftleri listeme en üst sıralardan giriş yaptılar.

Burt Farlander: You're my light, Verona. My sky. I can't wait to see you as a mom. Her little hand in yours. And your smile on her face.

[She’s cry]

Burt Farlander: What?

Verona De Tessant: What are we gonna do?

Burt Farlander: What?

Verona De Tessant: What are we gonna do?

Burt Farlander: How do you mean?

Verona De Tessant: No one's in love like us, right? It's so weird. What are we gonna do?

Burt Farlander: I think we just gotta ride it out.

Am I Ugly?

2010-04-13T23:33:00.003+03:00

Sakallis Filmleri: Eternal Sunshine Of The Spotless Mind

2010-04-11T22:21:00.000+03:00

Joel: Wait
Clementine: Why?
Joel: I don’t know. Just wait… for a while.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bu filmle diyeceğimi çok zaman önce söylemiştim:

En sevdiğiniz insanı bir gün yeniden tanısanız yine aşık olursunuz; çünkü o en sevdiğinizdir.

----------------------------------------------------------------------------------

Clementine: Joely?
Joel: Yeah Tangerine?
Clementine: Am I ugly?
Joel: Uh-uh.
Clementine: When I was a kid, I thought I was. I can't believe I'm crying already. Sometimes I think people don't understand how lonely it is to be a kid, like you don't matter. So, I'm eight, and I have these toys, these dolls. My favorite is this ugly girl doll who I call Clementine, and I keep yelling at her, "You can't be ugly! Be pretty!" It's weird, like if I can transform her, I would magically change, too.
Joel: [kisses Clementine] You're pretty.
Clementine: Joely, don't ever leave me.
Joel: You're pretty... you're pretty... pretty...

Bırak Zaman Aksın

2010-04-06T00:40:00.000+03:00

Rockstar olarak kalmak vardı anasını satayım. Para, şöhret, sex, saçlar beyazlayınca ulu bilge havaları falan…

Mutsuzluğa ilacı olmayanlardandı. Anlamsızlığa kafayı takanlardan. Çok bilmek, çok hissetmek kötü şey vesselam.

EMİ

2010-03-25T00:39:00.005+02:00

   Bay
   acı
   var
   git
   bir
   gün
   ara
   ver
   gez
   toz
   gör
   duy
   yat
   uyu

Bright Star

2010-03-24T00:27:00.001+02:00

Bazı filmleri yalnızca film olarak göremem.

İçerisinde gülmeye yabancı olmayan ama hüzünlü bir şair, gülmeyi çok seven ve şiiri anlamakta güçlük çeken bir kadın, kucaktan inmeyen siyah-beyaz bir kedi ve en önemlisi pür aşk varsa

Hiç göremem.

Fanny ve John’un hikayesi Jane Campion’un ellerinde romantik döneme yakışmış.

Bright star, would I were stedfast as thou art--

Not in lone splendour hung aloft the night

And watching, with eternal lids apart,

Like nature's patient, sleepless Eremite,

The moving waters at their priestlike task

Of pure ablution round earth's human shores,

Or gazing on the new soft-fallen mask

Of snow upon the mountains and the moors--

No--yet still stedfast, still unchangeable,

Pillow'd upon my fair love's ripening breast,

To feel for ever its soft fall and swell,

Awake for ever in a sweet unrest,

Still, still to hear her tender-taken breath,

And so live ever--or else swoon to death

Mori

2010-03-20T11:36:00.001+02:00

Sen psychedelic söyle ben dinleyeyim

Uzakta Kaybolmak

2010-03-16T00:45:00.001+02:00

Nezih Ünen hem ezgiyi, hem görseli hem de o duyguyu çok güzel yakalamış. Ne horon oynamayı doğru dürüst bilirim, ne yemeklerini doğru dürüst severim. Ne düşüncelerini paylaşırım insanlarının ne de kendiminkileri onlarla paylaşabilirim. Gitsem; ne yol bilirim, ne iz bilirim. Kaybolurum. Oysa ne zaman tulumun ezgisini duysam ürperir, ne zaman o toprağa ait bir görüntü görsem dikkat kesilirim. İçlenirim, çok fazla kişisel deneyim içeren duygusal bağım olmasa da. Toprak bu. Ailemin hikayesinin saklı olduğu toprak. Aslında ait olduğum toprak. Sanki bana ısrarla gel der gibi. Kaybolacaksan gel burada kaybol. Kalabalık, beton şehirlerin kalabalıklarının arasında kaybolacağına gel burada ait olduğun yerde kaybol. Yeşile dönüş dönüşeceksen.

Agora

2010-03-15T01:29:00.000+02:00

Pazar yerinden ve şandan uzakta yer alır büyük olan her şey. Hep pazar yerinden ve şandan uzakta barınmıştır yeni değerler yaratan. Yalnızlığına kaç dostum: görüyorum ki her yerini ağılı sinekler sokmuş. Sert ve sağlam bir havanın estiği yere kaç! Yalnızlığına kaç! Sen küçük ve acınacak kişilere pek yakın yaşadın. Onların göze görünmez öclerinden kaç! Onlar sana karşı öcden başka bir şey değildirler. Artık el kaldırma onlara! Sayısızdır onlar, hem senin yazgın sinek kovmak değildir ki...

Nietzsche

Aklın ve gerçeğin karşısına insanlık tarihinin her döneminde inancın körleştirdiği insanların yarattığı yozlaşma çıkmıştır. Bu yozlaşma süreci bu gücü kullananları iktidar kullanılanları piyon yapar ve korku imparatorlukları kurar. Yıkıp geçilen ve yeniden tanımlanan ahlak ve gerçek bir daha kimse tarafından doğru açısından görülemez. Salt doğru; doğru olmaktan çıkarak yeni bir ahlak biçimine dönüşür. Bu yeni ahlak kuramının yaratıcıları; ne kadar sığ ve dar görüşlü bir kitle yaratabilirse o derece büyüyecektir.

Agora, Amenabar’ın sinematografisinde yeni bir yön. Şimdiye kadar hemen her filminde değişik tür sineması deneylerinin içerisinde olan yönetmen bu kez de dönem filmi metaforu içerisinde inanç yozlaşmasına eğiliyor.

İskenderiye kütüphanesinin yok edilmesi orjininde, dinlerin kendi iktidarlarını meşru kılmak adına nasıl hareket edebildiğini, insan topluluklarının nasıl bir infial halinde davranabildiğini gösteriyor.

Hypatia rolünde aslında –tarih ötesi- simgesel bir karakteri canlandıran Rachel Weisz güzelliğiyle yine başımızı döndürüyor. Hypatia’nın yaşadığı çağın siyasi ve dini çekişmelerinden kendisini arındırıp çok daha büyük bir gerçeğin peşinde koşması zamanla kimsenin ilgilenmediği bir şey haline geliyor. Aklın yolunu takip etmek, günlük hırsların ve faydacı davranışların yanında hiç cazip gelmiyor. Akıl iktidar tarafından sapkınlıkla suçlanarak yok edilmek isteniyor. Toplum da buna körü körüne inanarak isteği gerçekleştiriyor. Akıldan öç alıyor inancın iktidarı. İnanaları sinekler haline getirerek toplumu bataklığa dönüştürüyor. Cehalet, inanç, sınıf ve gerçek çelişkileri içerisinde gidip gelen Davus’u canlandıran Max Minghella’da oynadığın karakterin açmazlarını güzel yansıtıyor.

Filmde Amenabar’ın kamerayı uzaklaştırarak kalabalık hareketlerini, güvercinleştirmesi ya da böcekleştirmesi metaforik işler peşinde koşarken yakaladığı güzel sahneleri yaratmış. Dünya’dan gittikçe uzaklaşan görüntü de yabancılaşma hissiyatını doğru bir sinema diliyle gösterimde sağlamış.

Aslında bıçak sırtı bir konu. Doğum aşamasındaki Hristiyanlık, yaralanan Yahudilik ve yok olan Pagan dinleri; kurgulanmış bir gerçekte aslında çok daha kozmik bir düzenin rollerini paylaşıyor. Günümüzde aynı rolleri farklı inançlara uygulamamız olasıdır.

Amenabar’ın sinematografisi ve filmin sıkıntılı yanları da oldukça mevcut. Yine de niyetinin benim gözümdeki değeri oldukça kıymetli.

Un Prophète

2010-03-12T00:03:00.001+02:00

İçerdiği bir çok katman ile sevdiğim sinemanın tarifi gibi bir film. Uzunca bahsetmek üzere.

9,2/10

Grunge Özleyen Adam

2010-02-25T00:53:00.000+02:00

Dünyada her zaman tarihin sıkıştığı dönemler olmuştur. Sanayi devrimi öncesi ya da rönesans sonrası gibi. 80'lerin sonunda da büyük bir sıkıntı vardı. Çözülmez ve can sıkıcı bir kültür hareketsizliği ve uyuyan büyük bir toplumdu dünya. Tam bu sırada Seattle'da bir ateş yandı. Beat kuşağının savruk heyecanını varoluş sorunlarına yarı gömülü yarı çıkmış halde çığlık çığlığa anlatan bir ateş. Müzik aracılığıyla 90'ların ve kayıp jenerasyonun üzerine yazılı bir ağıt oluşmaya başladı. Sorunlu ama akıllı çocuklardı bunlar. Pürüzlüydü gitarlarının tonları. Sözleri katman katman, metaforik ve bazen tam da dikineydi. Özellikle Nirvana ve şimdi yarı-tanrı olan Kurt Cobain ve yabana atılamayacak Pearl Jam haykırdırlar diledikleri gibi acıyı. Amerikan rock müziği Jim Morisson'dan beri ilk kez dünyaya baş kaldırdı. Biliyorum şu ana kadar yazdıklarım fazla abartılı. Aslında çokça subjektif. Bir çok grubu, bir çok dönemi es geçerek yanlı yazılmış satırlar bunlar.

Özledim ben bu müziği ve yapanları.

Tıpkı Seattle gibi isyankar, Seattle gibi kaybedendi bu müzik. Sanayi devriminde makinalara karşı çıkanlar gibi ateşli ama tarihi açıdan anlamlıydılar. 60’lar Beatles. 70’ler Sex Pistol. 90’lar Nirvana.

Müzik bir çok yerde nefes aldı. 90'ların başında bu yer grunge'dı.

“cut myself on angel's hair and baby's breath”

Video Anton Corbjin’den gelsin

Gerçek Hayat

2010-02-21T13:20:00.000+02:00

Derin Esmer'i Şehir'den beri beklemiştim. Çok zaman geçti. Mor ve Ötesi ile olan köprüleri bile atalı çok olmuşken yağmurlu bir İzmir gününde karşıma çıktı. Gelişi-güzel oldu. Evet güzel

Bu işler böyle yürümüyor
Sordukların toptan yanlış
Unut akıl ve mantığı
Kapılar öyle açılmıyor
Uğraşların üzgünüm ki yersiz
Çiçeklerin susuz kalacak
Toprağın yoruldukça
Duyarlılıklar kuruyacak
Kurumazlarsa yakanı bırakmayacak.. şu bilindik hayat.
Gerçek hayat, gerçek hayat
Seni rehin alacak
Kendinden uzaklaştıracak
Gerçek hayat, gerçek hayat
Seni rehin alacak
Kendinden uzaklaştıracak
Yok mu bunun bir ortası
İnandıklarım, evet, uzakta
Gözlerim kör değil ki
Gerçekler böyle ıssızsa kabullenmek mi gerek öylece
Yaratan biz değil miyiz onları
Hayata tutunmak körelmek mi demek
Başarılı olmak ilkesizlik mi demek
Gerçek hayat, gerçek hayat
Seni rehin alacak kendinden uzaklaştıracak
Gerçek hayat, sözde gerçek hayat
Seni rehin alacak kendinden uzaklaştıracak..

Bal Berlinale'de En İyi Film Seçildi

2010-02-21T01:46:00.000+02:00

Semih Kaplanoğlu'nun Yusuf üçlemesinin son ayağı olan Bal Berlin'de Altın Ayı'yı kucakladı. Güzel filmler ortaya çıkan ülkemiz kendi sinemasına her ne kadar değer vermese de, bu filmler uluslararası alanda değerlerinin karşılığını alıyor. Gişe rekorları kırılsın, insanlar akın akın bu filmleri izlemeye gitsin istemiyorum. Sadece uzun süre gösterimde kalabilecekleri salonlar olsun.

Yumurta'yı çok beğenmiş, Süt'ü izleyememiş biri olarak Bal'ın başarısı beni çok çok mutlu etti.

Sakallis Filmleri - Me and You and Everyone We Know

2010-02-19T22:21:00.001+02:00

Christine Jesperson: [seeing his bandage] Whoa, what happened?

Richard Swersey: You want the short version or the long one?

Christine Jesperson: The long one.

Richard Swersey: I tried to save my life but it didn't work.

Christine Jesperson: Wow. What's the short one?

Richard Swersey: I burned it

together in electric dreams

2010-02-14T23:08:00.002+02:00

Kaç rüyaya bölündü sayısız uyku. Kaçının uyanışlarında İzmir’in banliyösünde bahçe manzarası, kaçında sokak arası gürültüsü, İstanbul Boğazına sabah inen sis oldu. Kaç uykunun içerisinden başka şehirlerde uyanmak geçti. Hayallerin bağlandığı kanallardan kaç rüya geçti. Kararsız ve sessiz oturmalardan kaç hayal geçti. Geçip gidenin içerisine nasıl bağladı bizi hayaller.

Aklım yok

Yüreğim buz

Mutluyum

Aman ne masal

Demişti yazarın biri, bu manzumeye bağlandı hayallerin rüyaya aktarılmayan bir bölümü. Bu bölümün sonunda çıkan canavarı uykumda yendim ve uyandığımda Yalova’da sessiz bir pasaja bakıyordum.

Günün birinde uyandığım Eskişehir’de bir sokak ortasının üzerinden kaç hayal geçti. Bu hayaller nasıl da hayatımın içinden geçti. Şarkılardan çaldığım duygular kendime ait olanları geçti. Keşfedilip bana hediye edilen şarkıların sayısı, kendi keşiflerimi geçti.

Susmak yoruyor beni, konuşmak ise ağır ve nemli. Susarak dinleyelim içimizden geçen şarkılarda birbirimizi.

i see you everyday
i don't have to try
i just close my eyes
i close my eyes

Hayat Var

2010-02-13T18:21:00.002+02:00

Reha Erdem durmuyor. Kendisini tekrar etmiyor. Ne yapacağı belli olmuyor. Uzun zamandır yerle bir olmayı istiyordum bir filmle. Bu kadar dingin, sessiz ve diyalogsuz bir filmle olacağını düşünmezdim. Hayat var mı gerçekten? Hayatla yüzleşmek için bizi sosyal tabakanın dibine sürüklüyor Erdem. Küçük Hayat’ın, büyük hayat ile tanışmasını yüzümüze, içimize vura vura gösteriyor.

Lilja4ever’dan beri bu kadar ezilmemiştim bir filmin altında. Sonbahar’da başka bir biçimde sarsıcı etki yaratmıştı. Kader sıkı bir yumruktu.

Hayat Var ülke sineması için ayrı bir umuttur, yoldur. Benzerlerini sürekli yapmaya çalışarak kendini tekrarlayanlara bir filmlik derstir. Bir filmlik diyorum çünkü Erdem Kosmos ile yine bambaşka bir sinemanın peşinde olduğunu gösterdi.

Natalie What the Fuck!

2010-02-09T21:57:00.000+02:00

klipler Natalie Portman Uncensored Rap

Cold Souls

2010-02-08T23:23:00.000+02:00

Kaufman olmaya yeltenmek büyük risk. Bu yüzden Kaufman bile kendi olmaya yeltenmiyor. O yüzden aman diyoruz aman!

Hastalıklı Filmler - Dream With the Fishes

2010-02-06T18:17:00.000+02:00

Nick: Nasıl hissediyorsun?

Terry: Şimdilik bir şey hissetmiyorum.

Nick: Hayır, ben birazdan öleceğini bilmek nasıl bir his diye soruyorum.

Terry: Rahatlatıcı.

Sowing Season

2010-02-06T16:22:00.001+02:00

Bir şarkı dinledim ve Nirvana dinlediğim zamanlardaki güzel his ile sarıldı dört yanım. Bir taklit değil, özenti değil. Gerçek bir his. Brand New!

i am not your friend
i am just a man who knows how it feels
i am not your friend
i'm not your lover
i'm not your family

yeah!

(Yıllar sonra bana air gitar yaptırdınız ya alacağınız olsun =)

Adam: Küçük Prens

2010-02-05T23:09:00.000+02:00

“En sevdiğim çocuk kitabı, uzak bir asteroid'den Dünya'ya gelen küçük bir prensle ilgiliydi. Uçağı kaza yapıp çöle düşen bir pilotla tanışıyordu. Küçük prens pilota pek çok şey öğretiyordu. En çok da sevgiyle ilgili şeyler. Babam her zaman küçük prens gibi olduğumu söylerdi. Ama Adam'la tanıştıktan sonra başından beri pilot olduğumu anladım.”

Bu cümlelerle başlayan bir film benim için kötü olamaz. Olmadı da zaten. Hiçbir psikolojik sorunum olmamasına rağmen kendimi adam gibi yalnız hissettim. Sonu olmayan güzel filmler gibi bitti. Gülümsedim.

Hastalıklı Filmler - The Million Dollar Hotel

2010-02-02T00:49:00.000+02:00

Tom Tom - Sigara içmemelisin. Bazen insanlar sigara içince şey... ölüyorlar. Bazen kanser bile oluyorlar.
Kanser... Bazen insanlar sigara içtikleri için ölüyor, bazen kanser bile oluyorlar.
Eloise - Ben ölemem.
Tom Tom - Öyle mi? Demek ölemezsin.
Eloise - Ben aslında yokum.
Tom Tom - Nasıl oluyor bu?
Eloise - Ben hayal ürünüyüm.

...

Tom Tom - Hayal ürünü şeyleri sever misin? Özür dilerim, çünkü ben sadece... Ben seni etkilemeye çalışıyordum. Şey, belki de iyi bir etki bile yaratırım. Ama bilemedim... Belki de beni hatırlamadın.

Eloise - Ben her şeyi hatırlarım.

Tom Tom - Her şeyi mi?

Eloise - Her şeyi.

Tom Tom - Bu çok fazla. Bunu yapmanı tavsiye etmem.

Mogwai Fear Satan

2010-02-01T19:23:00.002+02:00

Mogwai - Mogwai Fear Satan from La Blogotheque on Vimeo.

Come Home Baby Julie, Come Home

2010-01-31T00:24:00.002+02:00

Samsun'dan Memleket Manzaraları

2010-01-28T19:51:00.002+02:00

Misafir Yazar: Koray Aktaş

Aylar sonra doğup büyüdüğüm yere yani Samsun’a gelmiş bulunuyorum. Yılda bir bilemedin iki kere gelirim. Aslında hiç gelmek istemem ama mecbur kalırım, kimseye de anlatamam neden doğup büyüdüğüm yere bu kadar düşman olduğumu bu kadar gelmek istemeyişimi ya da onlar anlamaz.

Son günlerin meşhur bir lafı var buralarda “Samsun çok gelişti be abi”. Doğrudur gelişti. Büyük yatırımlar yapıldı, koca koca binalar dikildi, alışveriş merkezleri kuruldu, sahil yolu on numara oldu, hatta nerdeyse İzmir Kordon gibi oldu. Sahil yoluna alkollü alkolsüz bir sürü mekan açıldı hatta ve hatta kendi gözümle görmedim ama bir tanede performans mekanı açılmış diye de duydum. Yeni otogar hizmet vermekte, yeni ve son teknolojiyle donatılmış devasa bir Devlet Hastanesi’ de yolda(yapılan başka hastanelerde var, ve bu konuda bu şehre bu kadar yatırım yapılmasının ardında çok büyük siyasi oyunlarda dönmekte ancak bu çok daha başka bir konu olduğu için ayrıntıya girip konudan sapmayacağım). Son olarak da raylı sistem yapılıyor. Her ne kadar zamanında Tansu Çiller buralara gelip “Sizi Büyükşehir yapayım mı?” Diye çığırmış olsa da Samsun hep isim olarak Büyükşehir’di ancak Atatürk’ten torpildi o Büyükşehir sıfatı. Artık o sıfatı hak eden bir şehir yapısına sahiptir bu şehir. Bütün bu gelişmelerin başlangıcında ve aynı zamanda bu gelişmelerin tamamlanmasında da çok büyük rol oynayan ve oynamaya devam edecek olan kurum üniversitedir, o da uzun zamandan beri mevcuttur zaten.

Peki, bu kadar yeniliğin,“gelişmişliğin” içinde benim bu şehirle ne alıp veremediğim var? Bende kendime sormuyor değildim bu soruyu. Çünkü insan uzak kaldıkça da unutuyor niye sevmediğini, nesini eleştirdiğini ki üstüne üslük bu kadar değişim haberi alırken. Bu sorunun cevabı basitti aslında: ”kafa yapısı”. Ancak dediğim gibi uzun süre uzak kalınca ve eski arkadaşlarında sana “yok be oğlum o da değişti artık eskisi gibi değil” dedikçe insan içten içe inanıyor. Fakat bugün başıma gelen bir olay bendeki “cici” Samsun imajının tekrardan sıfırlanmasına ve hatta başka şeylerinde aklıma gelmesine vesile olmuş bu yazıyı bana yazdırmıştır. Olay kimilerinden çok ufak ve önemsiz bir durum etiketini alacaktır buna hiç şüphem yok, belki de gerçekten öyledir ama bana çağrıştırdığı şeyler daha fazla olmuştur ve tepemin tasının atmasını sağlamıştır. Olay olay diyip duruyorum beklentileri arttırmış olabilirim ancak herkesin başına gelebilecek bir şey az sonra yazacaklarım, hatta gelmiştir, ayrıca Samsun’a özgü bir olayda değildir kesinlikle birçok şehirde mevcut bir durumdur kanımca.

Bahsi geçen mevzu şöyle gelişti: Bir arkadaşımla buluşmak için evden çıktım ve dolmuşa bindim, binilen dolmuş Fiat Doblo veya Peugeot Partner tipi bir araç. Aracın arka sırasındaki üçlü koltuğun cam kenarına oturdum, yanımda da haliyle iki kişilik yer kaldı. Önümdeki iki-iki buçuk kişilik koltukta da bir adam, bir de 9–10 yaşlarında bir erkek çocuğu oturmaktaydı. İlerde dolmuş bekleyen 3 tane orta yaşlarda kadını almak için durduk ve kapı açılınca arkaya sığmamız için bayağı bir temas halinde olacağımızdan haliyle duraksama ve hesaplama anı yaşandı. Benim yaptığım hesaba göre bir kişi önümdeki iki buçuk kişilik (ki orda oturan iki kişiden birinin küçük çocuk olduğunu tekrar hatırlatayım, yani sığılması daha kolay) koltuğa geçer kalan ikisiyle de biz arkayı tam rakamı olan üçlemiş olurduk. Tabi ki evdeki hesap çarşıya uymadı ve öne oturacak olan kadın önümde oturan çocuğa arkaya geçmesini söyledi ve kendisi onun yerine rahat bir şekilde kuruldu, böylece öteki iki kadınla benim aramda da çocuğu bariyer olarak kullanmış oldu. Birde o binişten önce üç kadınında bana azılı katilmişim veya potansiyel sapıkmışım gibi bakışları vardı ki evlere şenlik. Sonuç olarak da, biz arkaya dört kişi sıkıştık, onların namusu da elden gitmemiş oldu! Ben ağzımı açıp bir şey söylemedim o an çünkü biliyorum gerçek Samsun budur, fazlası değil. Diyelim ki ben tacizciyim çünkü gördüğüm muamele bu, yahu bu tacizci köpeklerin en çok taciz ettiği kitlelerden biride çocuklar değil mi? Sübyancılık değil mi? Adama demezler mi sen savunmasız bir çocuğu, eşek kadar olan kendini güvende hissetmediğini düşündüğün birinin yanına nasıl sıkıştırırsın!! Şimdi sinirlendiğim için çocuğu işin içine katarak, olayı biraz saptırıyor gibi olabilirim ama onların yaptığı hareket benim nazarımda son derece yanlış ve günümüzde olmaması gereken bir durum. Bu olay o anda başka şeyleride tetikledi bende. Mesela; az önce dedim ya sahil yolu ve açılan mekanlar işte bu mekanlarda hala her ezanda müzik sesi kapatılır, gerçi bu da ülkenin çok çok büyük bir kesiminde yaygın bir davranıştır, bu mekanların alkollü olanları kandillerde hatta kandil arifesinde bile kapatılır. Bunun sebebi belediyeye veya halka ya da bizzat Allah’ın kendisine yalakalıktan kaynaklıdır. Kandilleri böyle olan bir şehrin ramazan ayından hiç bahsetmeye gerek bile yok sanırım. Tek örnek olarak şunu veriyim: İftar vakti eczaneler bile kapalıdır hatta ve hatta acil servisler bile işleri savsaklar. Durumlar bu kadar vahimdir. Aslında bu saydıklarım ülkenin geneli için de geçerlidir.

Yazımın amacı insanların dini alışkanlıklarını eleştirmek değil. Fakat bu tarz hareketler üstü kapalı mesajlar içerir, tehdit içerir, korkutma unsuru içerir hele ki Samsun’daki psikopat sayısı ve psikopatlık derecesi göz önüne alınırsa. Demek istediğim şudur: Gelişimler, betonarme yapılarla, göstermelik mekanlarla olmaz. Bunlarla fiziksel değişimden bir adım öteye geçemezsin. Kişilerin inançlarına kimse karışamaz tabi ama benim gibi İzmir’e kapağı atmış ve bu sürekli bahsettiğim “Türkiye’nin geneli” kitlesinden muaf bir sosyal çevre edinmiş biri, hala doğup büyüdüğü yere inanmaz ve şüpheyle yaklaşır. Sonra dönüp der ki: “Sana adam oldun diyorlar ama ben senin çocukluğunu da sevmezdim Samsun”.

where i end and you begin

2010-01-25T19:37:00.000+02:00

sonsuza kadar gidelim (ölümsüzlük bir milan kundera kitabı)

sonsuza kadar gitsek dahi birimiz yok olacağız elbet

benim bittiğim yerde sen başlarsın

uğultu ve ritim içerisine gizli hafif tonlarda yorkesk mırıltılar. bitmeyecek gibi duran dört dakika otuz yedi saniye süren bir yolculuk. şarkı formuna bakıldığında radiohead’ın beslendiği her alanın izlerini taşıyor. elektronik vücuduna gizlenmiş rock rifleri ve hüzünlü bir yol gibi çizilmiş usul usul akan şarkı.

pencereye yaslanıp izledi yolu.

bitsek dahi durmadan yeniden başlayacağız. (mutlu bir batık gibi dibinde yaşıyorum*)

senin bittiğin yerde ben başlarım.

geceyi üzerimde taşıyor gibiyim. sinirli, üzgün, tedirgin, gergin, uykulu..

ışıklar geçiyor bir şarkının içerisinden, duraklar geçiyor, uzun bozkırlar geçiyor, gece geçiyor. dört dakika otuz yedi saniye geçiyor.

ben bitiyor[um] ve sen oluyor[um]

the sky is falling in

*:rene char

Bugün Günlerden Karanlık

2010-01-19T22:37:00.000+02:00

Cahillerin dünyasında yaşıyoruz, gözlerimizi kapadık; sımsıkı.

“Şu cahillere bak dünyanın sahibi onlar”

Ne zaman ki iki çağ, iki uygarlık, iki din, iki millet birbirleriyle kesişirse, işte o zaman insan yaşamı gerçek bir acıya, gerçek bir cehenneme dönüşür. Ortaçağ’da yaşayacak antik çağ insanı gibi kalırız. İlkellerin havasızlığında boğulup gideriz. Öyle toplumlar olur onurunu yitirmiş, kokuşmuş ve suçluluk duygusunu kaybetmiş. Biz bu kalabalığın arasında kör bir biçimde yaşarız. Kuşkusuz herkes bunun aynı ölçüde ayrımına varamaz. Nietzsche’nin kuşaklar önce gördüğü sefaletin içine hapsolur kalırız. Ellerimiz bağlı, içimiz yaralı.

Hala orada işte.

Sağ ayakkabısında belli belirsiz delik; bir adam yerde uzanmış uyuyor.

Yüzsüzler görüyorum aylar boyu, karanlık yüzlü insanlar görüyorum. Önce herkes bir günahı çıkarma yarışındaydı; herkes kınıyor, herkes lanetliyor, herkes yüzlerinde kalın bir ağ tabakasıyla tükürüklerini saçıyordu kameralara, klavyelere, mikrofonlara. Sonra herkes unutma ve unutturma çabasına girdi. Hiç olmamış bir şeymiş gibi üzerine basıp geçtiler o sokak ortasında. Etrafımda tepkisiz bir kalabalık görüyorum. Etrafımda giderek yüzsüzleşen bir ülke görüyorum zamanla.

Bir adam beyaz yorganına sarılmış uyuyor yerde.

İnternet ne güzel şey; büyük kafatasçı düşüncelerine, hazmedemediğine “dangalaklık” diyerek geçip gidenlerin uyuyan bir adamın arkasından ettiği büyük sözleri okuyorum aylar boyu. Arkasından pis sırıtışlarını görüyorum. Demokrasi mücahitlerinin timsah gözyaşlarını görüyorum Gözyaşlarına bakıyorum dalgın dalgın. Provokasyon dediklerini duyuyorum. Bu ülkeye en büyük ihaneti yaptılar diyorlar; duyuyorum. Neden? Sorusuna adı “Hrant” olduğu için diye cevap verenleri okuyorum.

Bildiklerimi unutayım istiyorlar biliyorum. Ben o güne kadar hep barış demişken; katillerle barışmaya zorluyorlar beni. Zorla, her koşul altında inandıklarımdan kuşku duymamı istiyorlar. Unutayım istiyorlar. Ses çıkarmadan uyumamı istiyorlar bir sokak ortasında.

O sokaktan kaç kere geçti gölgesi, kaç kez yaladı rüzgar nemli gözlerini. Kaç kere öldük biz o sokakta. Kaç kişi öldük yere uzandık usulca. Zaman durdu, sesler kesildi. Barış dedi duyulmadı. Kardeşlik dedi anlaşılmadı. Biz dedi ve hep öteki olarak kaldı. Zaman durdu ve şimdi sonsuz uykuya doğru yıkılıyor bedenimin her parçası. Sevdiği kadını, canından kopan çocuklarını, kendisine yer olmayan vatanını düşündü. Önce dizleri vurdu yere ve ardından bütün gövdesi. Gövdesinden kin akan bir toprağa uzandı. Kokusunu hissetti, tadını hissetti; kanlı. Korkakların, kalleşlerin, cahillerin, içi çürümüşlerin yüzlerinden çaldı karanlığı. Aldı öldüğü güne mıhladı.

Malatya’da doğmuş bir adamı hatırlıyorum bir televizyon programında. “Yüksek gönüllü, ilerici bir Türk yöneticisinin”, “uşaksın sen, batının uşağısın” sözlerine üzgün bir biçimde ben Türkiye Cumhuriyeti vatandaşıyım diyerek itiraz ettiğini hatırlıyorum. Sesinin yükselmediğini hatırlıyorum. Öfkelenmediğini, ağzından tükürükler saçılmadığını hatırlıyorum. En önemlisi korkmadığını hatırlıyorum.

Ben fark etmedim ağlıyorum, yerde bir adam uyuyor tanımıyorum.

“Kanı yerde kalmayacak” diyorlar, dediler, demişlerdi, de… Merak ediyorum; Kimin kanı? Hangi kan?

Bir ülke uyuyor ve yerden kalkıp gidiyor bir adam. Kara gözleri gibi karanlık bir güne gidiyor. Televizyon programlarına, haber programlarına, gazetelere, internet sitelerine bakıyorum. Bir adam önce soluklanıyor kaldırımın kenarında, hazin bir biçimde gülümsüyor. Zaman duruyor, gövdemi acılar sarıyor. Gözlerine bakamıyorum. Neden katiller hissetmezken ben suçlu hissediyorum? Bir adam kalkıp gidiyor.

Yüzsüz bir ülke uyuyor, unutuyor, hatırlamıyor. Bulamıyor. Aramıyor. Sormuyor. Merak etmiyor. Türkiyeli bir adam gidiyor hüzünlü. Sözü barış olan bir adam gidiyor. Yüzüne tükürenlerin arkasından döktükleri gözyaşlarını duymuyor. O’na Vatan haini diyenlerin arkasından O’nu kahraman ilan edişlerini duymuyor. İçinde bir sevda, dağ gibi, içinde sevgi okyanus gibi, içinde kardeşlik bir gibi. Gidiyor.

Kardeşim ölüyor ve ben sadece karanlığı görüyorum. Üç yıl oldu ve hala karanlığı görüyorum. Kan ile sıvadılar ellerini, yüzlerini, gelmişlerini, geçmişlerini. Ben sadece karanlığı görüyorum.

Bir sokak ortasında Hrant’ın kalkıp gittiği yerde ayakta dikiliyorum. Unutmuyorum. Alışmıyorum. Kabul etmiyorum. Burası cennet, burası cehennem. Burası öyle sessiz, öyle gürültülü, öyle öfkeli, öyle güçlü ki..

bugün günlerden siyah

2010-01-18T19:20:00.002+02:00

Fuck Buttons

2010-01-17T00:33:00.001+02:00

Geç keşif hiç keşiften iyidir!

Long live Mogwai!

keşke bir mogwai konserinde yaşasak

Last Times

2010-01-16T18:02:00.002+02:00

Son dönemde izlediklerim kısa kısa

Soul Kitchen: 9,5/10 http://sakallism.blogspot.com/2010/01/soul-kitchen.html

Mammoth: 9/10 http://www.bakiniz.com/mammoth-film/

Lie To Me: İlk izlediğim bölüm için 7/10 – Son izlediğim bölümden sonra 8,3/10

Up in the Air: 7,8/10 http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?id=17849836

The Road: 7,3/10

Generation Kill: 7/10 (daha fazlasını vaat ediyor)

Brothers: 6,5/10 (Nathalie’ye rağmen)

7 Kocalı Hürmüz: 6,5/10 (Müzikaller hiçbir zaman sevmeyeceğim)

Nefes: 6,5/10

ÖYLE

2010-01-15T23:20:00.000+02:00

Karıldı gecelerimize

Tepeleme güneş ışığı dolu

duvarlar, göz kırpışlarımızla

savruldu taneleri gözyaşlarımızın

Çocuk boyuna ulaşınca

Çırılçıplak geçti ayaklarımız

Serinlikte

Toprağın rengi ikindi gibi

Ey ömrümün kara lekeleri

Geri al sarmaşık kokulu gök

Uyuşturucu bir aşk üstüne söylediklerini

Geçerli çünkü hâlâ

Turna seslerinde ölüm marşları

Ve azgın denizin çığlığında

Telaşsız sızısıyla karanlığa

Sıvanan saçlarımın kana

Öyle...

Hastalıklı Filmler - Arizona Dream

2010-01-13T01:24:00.000+02:00

Sürreal olmayan bir rüya olmaz diye tutturmuş Emir Kusturica. İçinde hayvanlar olmalı ve üzerlerine de yakışan anlamlar olmalı. Gerçeğin üstünde ironik bir mizah olmalı ki illa hüzünlü tarafından. Neyi anlatmaya değer diye soruyor bize. Hayatı sorgulamaya önce onu reddetmekten başlamaya davet ediyor bizi. Gerçeği reddetmeye çağırıyor. Her planında ne yaptığını bilen bir rüyanın izlerini bırakıyor masalcımız. Balkanlara özgü yaşama sevincinin yanına, aynı kokunun ölüm hissiyatını bırakıyor hunharca.

Aya kadar, üst üste koyulmuş cadillac’ların üzerinden çıkıyoruz.

XX - Night Time

2010-01-12T01:44:00.000+02:00

Uyumadan önce iyi gelebilir.

Animal Collective, Wild The Things Kafası : Brother Sport

2010-01-10T12:28:00.000+02:00

Hem çocuk, hem de kafalar güzel olmanın tadı başka. Dans eden küçük kız fantastik!

Kapitalizm ağrılı ve yavaş bir ölüme neden olur

2010-01-08T01:35:00.001+02:00

Trouble Every Day

2010-01-07T22:27:00.001+02:00

look into my eyes
you see trouble every day
it’s on the inside of me
so don’t try to understand
i get on the inside fo you
you can blow all away

[loş bir ışığın yarım yamalak döşenmiş bir elektrik hattından dolanarak içini sarışın bir yalnızlığa bürüdüğü oda gibi işte. stuart staples oturmuş sigarasını içiyor bir sandalyenin üzerinde. bir şeyler söylüyor ya nerede bu keman ve kontrbas diye içinden geçiriyor insan. uzun bir koridordan yürüyüp mutfağın taş zeminine eğiyor şarkı. ürperiyor.]

such a slightest breath
and i know who i am

[hiç ait olmadığı bir filmden ayıklayarak geceye giyiniyor bütün notalar.]

look into my eyes
hear the words i can’t say
words that defy
and they scream it out loud

[susarak dinliyorum. duyarak susuyorum.]

i get on the inside of you
you can wave it all away
such a slightest thing
it’s just the rise of your hand

and there’s trouble every day
there’s trouble every day
there’s trouble every day
there’s trouble every day

[bir şiir yazmak istiyor insanoğlu. bir keşif yapmak. her dışarı koşuşunda en uzağa gidecek kadar güçlü. her defasında her sorunu çözecek kadar azimli. parçalanan her hayalinin yerine daha tutkalı bol bulutlardan bir gökyüzü dikecek kadar deli. her gün başka bir karanlık değil. ince bir müziğe tutturulmuş bir kalın tondan huzur gibi kullanışlı. uyuyarak sarhoş olmak gibi gerçeküstü. ]

if i want you back
i could get away
before the sunshine leaves your eye
but i need to know
how to find a place
before the days become nights
before the years become lies

and there’s trouble every day

you know that i love again
please make it start again

there’s trouble every day

you know that i’ll always hear
the words that you never say

there’s trouble every day

[bir selam, bir sabah, bir ses, bir yazı, bir şiir, bir şarkı… sustum…]

this time it’s startling me
the words i can never say

there’s trouble every day

you know that i’ll always hear
the words that you never say

look into my eyes
hear the words i can’t say

you know that i’ll always hear
the words that you never say

Hastalıklı Filmler: Breaking the Waves

2010-01-06T21:22:00.000+02:00

İşte geldik hastalıklı filmlerin belki de en büyüğüne; duygusal ve dramatik olarak provokasyon düzeyi çok yüksek bir film. Trier’in oyunu seyircinin bilinç yollarının dejenere edilişi üzerine koyulur. Sinematografik açının ters yanında ise toplum eleştirisi yüksek dozdan iletilir.

Emily Watson harikadır.

İki kritik sahne:

1. Jan filmi değil, filmi heyecanla izleyen Bess'i izler.
2. Gökyüzünde çanlar çalınmaktadır. Bess cennet'te huzurludur.

Güzel Filmler Güzel Sahneler

2010-01-05T22:13:00.000+02:00

Gece

2010-01-05T03:03:00.003+02:00

Mammoth

2010-01-03T16:58:00.000+02:00

Moodysson’nun bu kez derdi paylaşılamayan sevgiler. Günümüz dünyasının insanları zorunlu bir biçimde bu forma sokuşuna dingin ve ağır biçimde eleştirisini yöneltiyor yönetmen. Bunu yaparken kullanabileceği en kısa yol olan iletişim eksikliğini Inarritu-Arriaga ikilisinden ödünç alarak biçimlendiriyor. Sonuçta da güçlü ve ne anlattığının farkında bir film çıkıyor karşımıza. Gael Garcia Bernal ve Michelle Williams iyi oynuyor ve doğru seçim olduklarını gösteriyorlar. Ayrıca bir detay olarak Lilja 4ever’ın trajik Lilja’sını oynayan Oksana Akinsjina ve Michelle Williams benzerliği de tesadüf gibi görünmüyor.

Fever Ray

2010-01-02T14:50:00.000+02:00

Korkma dinle!

Sakallis Sakal Sever

2009-12-29T02:26:00.000+02:00

Evet yüzsüzce bundan istiyorum.

Vic Chesnutt için

2009-12-26T17:17:00.000+02:00

Tam da insansız ölüm manalı şeyler geçiyordu aklımdan şu sıralar. Sonra haberler geldi. Sonra sessizlik oldu. Karşımdaydı işte. Yaşam ne kadar gürültülü olursa olsun ölümler hep sessizdi. Hoşçakal güzel adam.

Hala kapitalizmin amına koymak istemeyen var mı?

Portishead Değişiyor Güzellik Baki

2009-12-26T13:11:00.000+02:00

tempo hızlı vokal alışıldık biçimde. bir şeyler bana uydu yine. düzensizlik belki de.

Hastalıklı Filmler - I Want You

2009-12-25T01:59:00.000+02:00

Winterbottom'dan uçlarda, acıtan kanayan bir aşk hikayesi. Slawomir Idziak görüntünün arkasından el sallar görünmez.

Man in Photo

2009-12-24T19:27:00.005+02:00

Nino: I don't even know her!

Man in photo: Oh, you know her.

Nino: Since when?

Man in photo: Since always.

Man in photo: In your dreams

Hastalıklı Filmler - Blade Runner

2009-12-23T23:37:00.001+02:00

Philip K. Dick kitabından serbest uyarlama. bilim kurgu janrında bir kilometre taşı. disütopik yaklaşımı ve karamsar gelecek tasviri ile bilim kurgudaki space odyssey tarzını derinden yaralamış ve değiştirmiştir. İlk gösterimlerinde ilgi görmemiş ve video piyasasında kült olarak kendini kanıtlamak mecburiyetinde kalmıştır.Filmi Neo-noir tarzın öncüsü olarak görürüm (egom atoyan=). Göz alıcı bir görsel yapıya sahip filmin gelecek tasarımı ve yarattığı şehir atmosferi harikadır. Ridley Scott yıllar sonra, Harrison Ford'un canlandırdığı "copy-hunter" Decard'ın da bir kopya olduğu teorilerini doğrular nitelikte bir director cut yaptı ve yüreğimize su serpti.

Ek olarak, Harisson Ford oynadığım en anlamsız film demiş ve bizde şiddetle kınamıştık. Fotoda ki güzel replikanın da Sean Young olduğunu belirtmekte fayda var.

Keşke Hep Olsa Volume 1 ---THE IT CROWD---

2009-12-22T11:42:00.000+02:00

- how are you roy?

- i'm disabled

Spike Jonze'un Masalı

2009-12-19T15:04:00.000+02:00

Az kaldı, çok az hatta önümde duruyor. Kıyamıyorum.

Where the Wild Things Are - Trailer
Yükleyen dreadcentral. - Filmler ve diziler Dailymotion'da

Dostlara

2009-12-16T23:27:00.002+02:00

Ziyan Olan Her Şeye

2009-12-16T01:24:00.000+02:00

Kitabın üzerine 3-5 kelime edip geçmemem gerekli farkındayım. Dipnotlarla, alıntılarla bir şeyler karalamalıyım. Ne yazık ki kitaba kardeşim el koydu ve içeriğine dönüp alıntılama, dikkat ettiğim yerlerin üzerinden yeniden geçme şansım yakın zamanda yok. O zaman kısaca şunu demeli: Louis Ferdinand Celine omzunuza dokunursa; küfredersiniz. Herkesten nefret edersiniz. Kendinizden bile. Belki de en çok. Sonra öfkenizi kelimelerle dökersiniz. Pürüzlüdür metin. Kurgu ile ilgili sıkıntıları olabilir. Ya da gereksiz bir final bağlama yüzünden metin sonu çarpıcılığı tuzağına düşersiniz. Askerlik saçmalığını, insanlık saçmalığını anlatırsınız. Ve belki çıkar birileri bunu okur. İşin güzel yanı da budur. O yüzden okuyun derim usulca. Okuyun. Oku…!

(Unutmamak üzere) Sonbahar

2009-12-13T23:10:00.000+02:00

[25.12.2008]

Unutmak için yaşıyoruz. Her şeyi unutmak için. Yok saymak için. Sonra hiçbir şey olmamış gibi; yaşamak için unutuyoruz. Her şey birbirini tamamlıyor böylece. Zaman geçiyor. Sonbahar geliyor. Yusuf oluyor.

Doğru kelimelerin yanlış hayatlarını yaşayanları hatırlamıyor bu ülke. “Hayata dönüş” dönüşsüz bir hayat olduğunda saklanmak için en iyi yer; yeşilin bağrı, fırtınanın kucağı, ananın ocağı oluyor. O’nu unutanları, yok sayanları, hayatına devam edenleri affediyor Yusuf. Evine dönüyor. Böylece Yusuf’un evine-ölüme yolculuğu, yenilginin acı hikayesini anlatmaya başlıyor. Kimsenin hikaye dinlemeye zamanı, tahammülü yok bu zamanda. O yüzden anlatmaktan ziyade yaşatıyor ağır ağır. İçine sindiriyor puslu bir Karadeniz havası gibi. Sonbahar’ın arefesi yavaş sürsün diliyor insan. O ander ala karga ötmesin. Nefesler uzun olsun diliyor. O sese hasret olan, tulumun sesini hiç duymak istemiyor..

Bir yenilginin anlatısı bu. Unutulmuş ağır bir yenilginin. Yenilgilerin ardılı olan yalnızlığın sardığı bir adamın evine, yurduna, anasına, ölümüne dönüşü bu; Yürüyecek yolların sonunun gelmiş bitmiş olmasının.

Oğul kutsaldır O’nun toprağında. Oğul eşsizdir. Oğul dünyanın kendinden geriye kalandır bir ana için. Kaybedilmiş davalardan, yenilerek dönen Yusuf ancak kutsal kabul gördüğü topraklarda huzuru bulabilecektir. Anlatamadığı dertlerini ancak sonsuz yeşilin içinde bir yerlere gömecektir.

Sonra maa aakag maa (bat güneş bat), Karadeniz’in ezgisi vücuda dönüşecektir yusuf’un büyük yalnızlığında. Anarşiktir, ötekidir, hayatının boş bir uğurda harcayandır. O yüzden batsın bütün güneşler.

Eşitlik ve doğruluk için duyulan heyecanın sonu; kayıp bir ciğer, kayıp bir zaman, kayıp bir sevgili, kayıp bir hayat olacak. Arkadaşı özetliyor güneş kızıla vururken: yine gelsek dünyaya yine çekerdik bu dertleri.

Bu ağırlığın ve umutsuz sürgünün orta yerinde olmaz bir aşkın kıvılcımı ise yalancı bir hayal gibi sarıyor bedenini. Oysa anlatamayacak yine ve hiç anlaşılamayacak. Güzel bir yüzün üzerinde gezdiği bir gürcü ezgisinde uzun süredir alamadığı nefesi alacak. Hatırlayacak bir nebze olsun heyecan duymayı yeniden. Ellerinden alınan, içinden sökülen yaşama gücünü duyacak belki bir anlığına da olsa. Kandırıyor olsa da kendini olsun varsın. Çırılçıplak karşılayacak veda aşkını. Vazgeçilmeyecek hiçbir şey kalmamış. Son gülüş, son öpüş son dokunuş. Belki yaşadığı gerçek “Hayata dönüş” ölümün kıyısına geldiğinde.

Sonrasında bizi hiç sömürmeyecek Yusuf. O ve O’nun gibi sayısız yoldaşı reklam çağının ağlatan(aldatan) ana-oğul-ölüm tiradlarını yaşatmayacak. Gözümüze sokmayacak yaşadıklarını. Yalnızlığı, sessizliği, gözleri, titreyen nefesi anlatacak her şeyi. Son kez ölmek için üfleyecek tulumuna. Hayata, Anasına veda için, sevdiği gibi. Onurla, yürekli bir biçimde kızıl bir tabutun içinde kalkacak omuzlara.

O zaman tulumundan çaldığı ngzaşi ile yola çıkacak. Evinden bu kez ölüme doğru yola koyulacak. Sessizce. Yalnız. Sabırsızca.

Ey Yusuf!

Karadeniz köpürdü yutmak istedi. Fırtına sarıldı uyutmak istedi. Halkın seni sadece unutmak istedi.

mood

2009-12-13T03:00:00.001+02:00

İçimde bir sıkıntı var. Dışarıda yağmur yağıyor. Duruyor, sonra yeniden başlıyor. Göğe bakıyorum. Gecenin körü oldu ve etrafta herkes uyuyor. Bir şarkı çalıyor kaçıncı kez tekrar ettiğini bilmiyorum. Sesler uzak, yatak uzak, ekran uzak. Ben uzağım. İçimde bir sıkıntı var.

Sinematografik 15/15

2009-12-11T19:26:00.001+02:00

Bu sefer fotoğraflar biraz daha zor. Tanıyamadığınız var mı?

Kişisel 15/15

2009-12-09T01:07:00.000+02:00

15 yıldan 15 film

Tanıyamadığınız var mı?

MOON

2009-12-06T00:59:00.000+02:00

"i'm freezing"*

* kalamitos tarzi post

Futbolun Laneti

2009-12-05T20:25:00.001+02:00

Porco’nun güzel asistlerinden biridir. Benim önüme attığında gol olacağını bildiğinden afili biçimde anlatmış, heveslendirmiştir.

Eamon Dunphy’nin otobiyografik kitabını okuduğumda edindiğim hissin benzerini verdi bu güzide film. David Peace’ın başarılı romanı ile aynı adı taşıyor. Futbolun henüz palazlanıp, kendisine sahip olanı(gerçek taraftarı, oyuncuyu, antrenörü) yiyip yok etmediği; sadece bir oyun olduğu zamanları hatırlatıyor. İnsanların samimi olduğu zamanları anlatıyor. PR’ın olayın güzelliğini alıp başkalaştırmadığı zamanlar bunlar. Aslında bu zamanlar yani 70’ler 80’ler ülkemizde de gerçek anlamda anlatılmayı hak eden vakitler.

Brian Clough’u daha çok Nothingham mucizesinden tanıyordum. Filmde Leeds macerası anlatılınca önce şaşırdım. Şaşkınlık kısa sürdü kapılıp gittim. Belgesel tadında olsa da kurgu yanı da var gibi görünüyor. Belki olaylar tam olarak filmde(kitapta) ki gibi gelişmemiştir. Yine de bu büyük futbol adamının; kibirli, zeki, geveze ve tutkulu teknik adamın kaybederken ve kazanırken oyunun içindeki parametreleri tanımlamakta ki beceriksizliği çok önemli. Çünkü oyundan anlamak, oyunu anlamaktan çok farklı bir durum. Clough, futbolu hep saha içindeki oyun olarak kalacak zannediyor. İnsanlar kravat takmayı bırakacak ve hiçbir zaman oyunun güzelliği kazandırdıklarından önemsiz olmayacak zannediyor.

Belki bu düşündüklerinde yanıldı. Oysa kendi varlığını oluşturan elementler üzerinden bambaşka bir endüstri gelişti. Oyun tutkulu, takıntılı, kibirli adamların sırtında büyüdü. Bunlardan beslendi ve zamanı geldiğinde bunları satmaya başladı.

Her neyse film için söylenecek bir şey varsa futbolun gerçeği ile ilgili olduğudur. Gerçek futbolla.

Pol ve Filip

2009-12-04T19:55:00.000+02:00

İşte ben buna haber derim! P.T. Anderson ve P.S. Hoffman yeni projelerinde bir araya gelmiş: The Master. Yeni bir din arayan entelektüelitenin en üst katmanından bir neo-peygamber. Zaman 1950'ler. Üstadın yine söyleyecek çok şeyi var anlaşılan. Sakallis bu gibi durumlarda 10 heyecanlı gücündedir.

Witt Demişti..

2009-12-03T02:42:00.000+02:00

"This great evil. Where does it come from? How'd it steal into the world? What seed, what root did it grow from? Who's doin' this? Who's killin' us? Robbing us of life and light. Mockin' us with the sight of what we might've known. Does our ruin benefit the earth? Does it help the grass to grow, the sun to shine? Is this darkness in you, too? Have you passed to this night?"

Pvt. Witt / Thin Red Line

explosions in the sky ekler: Have you passed through this night?

Sakallis eklentisi: Celine göndermesini göremeyenlere taziye hediyesi olarak selin kolonyası.

The Dude

2009-11-29T15:14:00.001+02:00

Sevdiğim bir şahesere zamansız bir selam çakmak isterim:

The Dude: God damn you Walter! You fuckin' asshole! Everything's a fuckin' travesty with you, man! And what was all that shit about Vietnam? What the FUCK, has anything got to do with Vietnam? What the fuck are you talking about?

Nuh'un Greenberg'i

2009-11-24T18:06:00.001+02:00

Noah gemisini yeniden yüzdürmeye başlamış anlaşılan. The Squid and the Whale’in arızalı yönetmenini en son kankası Wes Anderson’un Fantastik Mr. Fox’unun senaryosunda görmüştük. Şimdi eşi Jennifer Jason Leigh’in öyküsünü hayata geçirmiş görünüyor. Film Los Angeles’da yaşayan Greenberg’in çalıştığı işten ayrılması, erkek kardeşine taşınması ve kişisel hesaplar peşine düşmesi ekseninde hareket ediyor anladığım kadarıyla. Greenberg’i Ben Stiller oynuyor. Bu bence Wes’in(evet askerlik arkadaşım) fikri olabilir. Bunun dışında american-indie sinefillerin gözdesi Greta Gerwig’inde kadroda olduğunu gereksiz bilgi olarak söyleyebilirim. Noah bu kez çok iyi anladığı kadınların evreninden daha erkek bir sahaya doğru yol almış görünüyor. Kendisine selam yolluyorum.

Güzel Bir Film ve Bağımsız Sinema Bağımlılığı

2009-11-23T19:59:00.001+02:00

Uzun süredir sinema sevgimi sorguluyordum kendi kendime. Çer çöp ne varsa izliyor ve artık gitgide zihnimi de çöplük haline getirmeye başlıyorum. Çoğu kez bu muameleyi hak etmeyecek filmleri bile x4 ile izliyorum. Bazen gerçekten iyi bir filmle karşılaşıyor ve duraksıyorum. Düşünüyorum. İlk düşündüğüm şey her zaman filmin derdi oluyor. Çünkü benim için derdi olan yapıtlar önemli. Boktan prodüksiyona ait bir görsel yığın dahi olsa, derdi varsa değeri de oluyor. Bu arıza yine ne saçmalıyor ya da yine sadece kendisinin anlayacağı bir dille başladı yazıya diye iç geçiriyorsunuz; anladım. Haklısınız aslında. Demek istediğim yakın zamanda neyini seviyorum ben bu sanat alanının sorusuna cevap bulur gibi oldum. Beni eğlendirdiği için sevdiğim zamanlar, düşündürttüğü için, öfkelendirdiği için, uyandırdığı için, güldürdüğü için sevdiğim zamanlar oldu. Şimdi ise in search of midnight kiss sonrasında en çok bağımsız olduğu zamanlar sevdiğimi anladım. Çırılçıplak. Olduğu gibi. Kusurlu. Amatör. Eksik. Özgür. Gösterişsiz. Hayat gibi. Gerçek. Gerçek olduğu için seviyorum. İyi bir film ve kötü bir film her zaman birbirinden ayrılır. Yapısal olarak bir genelleme peşinde de değilim. Çok kötü bir bağımsıza sırf bağımsız olduğu için iyi gözle bakmam(bakar mıyım yoksa?). midnight kiss’in içerdiği tüm tonlar sevdiğim renklere ait bunu hiç uzatmadan söyleyebilirim. Bağımsız sinemayı ve özellikle Amerikan bağımsızlarını seviyorum.

Filmin hikayesi falan mühim değil[mi?]. İzlensin, edininsin. Herkes kendi görsün. Hayattaki basit hikayelerin önemine ait naif bir film. Diyerek önceki cümledeki gibi yazılıp geçilebilecek bir şey sadece. Oysa değil. Çoğu kişi için hiçbir şey ifade de etmeyebilir. Tamam tatlı bir filmdi ne var büyütüyorsun meseleyi, bunun gibi bir dolu film sayarım denebilir. İyi ki de denebilir. İyi ki hala bunun gibi bir filmler çekilmeye devam ediyor.

Spoiler olarak da

Wilson hesabında ki tüm varlığı olan 108 doların, çekebildiği 100 dolarını çeker ve Vivian’ı çok istediği İtalyan lokantasına götürür. Parayı çektikten sonra da atm makbuzunu vivian’a gösterir. “Bak yalan söylemiyorum bütün param işte bu” der. Bu amatörlüktür, olduğu gibidir, hayattır. Gerçektir.

Değer

2009-11-23T02:02:00.000+02:00

Yolculuk, umuttur. Belki daha öte, bir zorunluluktur; hatta doğaldır. Kişi, kolay kolay kurtaramaz bunu düşünmekten kendini. Diyeceksin ki, zaten böyle olması gerekmez mi? Gerekir. O yüzden de değer.

Sis, Ses ve Süs

2009-11-22T12:14:00.001+02:00

Bu güzel işte. En azından iki takım arasında bir tarafa eğilimli ağırlıklı galibiyet oranı yok. Beşiktaş dün gece net bir skorla kazanırken, belki Denizli şansı, belki Fenerbahçe’nin taktiksel hataları, biraz da hakem faktörü ile yeniden ligin zirvesinde yüzünü gösterdi. Benim için hakem mevzuunda ki tiriviriler gerçekten gereksiz. Oyuna baktığımızda Fenerbahçe açısından eleştirebileceğimiz çokça yer var oysa.

Öncelikle milli maçtan oldukça yorgun dönmüş bir Lugano’ya hemen formayı teslim etmek oldukça kritik ve riskli bir davranıştı. Çılgın Uruguaylı bunun en iyi göstergesini ilk yarı aldığı sarı kart sonrası hiç itiraz etmeden, işaret parmağını şakağında çevirmeden gösterdi. Yorgundu, zamanlama hatası vardı ve faul yaptığını hakemden çok önce kabul etmişti. Sonrasında Beşiktaş’ın 2. golünde Bobo’nun dönüp şahane vuruşu yapmasına engel olamayarak sonuçta da etkisini gösterdi. Burada suçlanacak adam Lugano değil tabi ki. Lugano alternatifsizliğini yaratan Christoph Daum. Bilica’nın da olmayışı gibi bahanelerle ortaya çıkılabilir ancak uzun bir uçak yolculuğundan gelmiş, fiziksel ve mental hazırlığı olmayan oyuncuyu her ne olursa olsun sahaya sürme yanlışı tartışılamaz. Lugano dün gece Türkiye’de ki en kötü futbolunu oynadı. Diğer taraftan maçın yıldızı olan İbrahim Üzülmez’in Fener’in sol kanadında otoban kurma girişimlerine de eğilmek gerekir. Galatasaray maçında ileri çıkmayarak ve önce karşılama diyerek Arda’yı bitiren Gökhan-Mehmet ikilisi inanılmaz bir hücum sevdasına kapıldıkları için Fenerbahçe oyunun bu kısmında çok büyük sıkıntı yaşadı. Daum’un burada da bir etkisi yoktu. Emre’nin sakatlandığı pozisyonun hemen ardından bütün maç orta sahada onunla didişen Fink’in rahat rahat gelip ilk goldeki harika voleyi yapmasına müsaade etmekte bunlara ek olarak söylenebilir. Maçın bu dakikasına kadar oyunda üstünlüğü olmayan Beşiktaş, Emre’nin yerine Wederson’un girmesiyle rahatladı. Çünkü oyunda Santos, Carlos ve Wederson vardı. Orta saha direncini yaratacak hiç kimse yoktu. Kimse girmedi. Alex’in en kötü gününde bile Özer kozuyla ikame edilememesi yine bir Daum klasiğiydi. Maçın 2–0 olduğu bölümde Mehmet Topuz’u alıp yerine Semih’i sokmak ise Daum’un oyunda denge istemediğine dair başka bir işaretti. 2–0 yenikken hala tek forvette ısrar etmek bunun iyi göstergesidir.

Evet, hakem 1 penaltıyı es geçti ve 3. golde ofsaydı yakalayamadı. Oysa Fenerbahçe ise uzaktan şutlar, Alex’in çataldan dönen harika serbest atışı dışında hiçbir biçimde yoktu.

Biraz da galip tarafa değinmek isterim. Evet, Beşiktaş Fenerbahçe’yi yerle bir etti ama bu tamamen rakibin zaaflarından oluştu. Beşiktaş’ın sahaya koyduğu baskın ve güçlü bir oyun biçimi yoktu. Klasik biçimde karşılamayı, sağlamcı davranmayı ve olabildiğince hızlı çıkmayı düşünmüşlerdi. Fenerbahçe’nin taktiksel hataları müsaade ettikçe ve şans ellerinden tuttukça bu durumu gole çevirmeyi başardılar. İsmail’in yokluğunda bir soru işareti olan Deli İbrahim; soru işaretinin yerine bir ünlem koyarak maça damgasını vurdu. Ernst yine her şeyin merkezi olduğunu gösterdi.

Sonuçta sisli İstanbul gecesinin mutlu yüzü Beşiktaş, ligde gördüğü 12.lik sırasından sonra tekrar yukarılarda yüzünü göstererek sis perdesinin arkasından çıkmış oldu.

Rob Gordon Demişti..

2009-11-20T14:00:00.000+02:00

"What came first, the music or the misery ? Did I listen to music because I was miserable ? Or was I miserable because I listened to music ? Do all those records turn you into a melancholy person ?"

Sakallis Hasta

2009-11-20T12:47:00.000+02:00

Mogwai Film Yapar Sakallis Es Geçemez

2009-11-18T18:32:00.000+02:00

Mogwai Live Film "Burning" Teaser from Nathanaël Le Scouarnec on Vimeo.

Foça'da Sarhoş Olmak

2009-11-16T23:43:00.001+02:00

Böyle insanlara mı dönüştük Porco? [Böyle?] Tatil günü şehir dışına ufak kaçamaklar yapıp erkenden geri dönen ve ertesi iş gününü düşünen varlıklar mı olduk? Oysa gittiğimiz yerde kalmak, orayı yaşamak, orada yaşamak lazımdı normal şartlarda. Herkesin normal şartları bizim anormal şartlarımız mı oldu? Anormal şartlara alışmak bir ömür boyu sürer mi?

Soruları bir kenara koyup güzel geçen yedi saatin tadını unutmayacak bir yerde saklamak gerekli. Foça güzeldi. Foça(Yolculuk, balık, rakı, kediler, muhabbet) güzeldi.

Onur’a teşekkürü borç bilirim

Antonio De Nigris ve Heath Ledger

2009-11-16T10:58:00.000+02:00

Ölüm yol üzerinde rastlanan etkileyici bir manzara gibi. Karşılaştığınızda bir süre durur ve bakarsınız yüzüne. Yola devam ettikten sonra da unutur üzerine çok fazla bir şey hatırlamazsınız. De Nigris'in ölüm haberini okuduğumda aklıma Heath Ledger'ı getirdi bu olay. Heath'ın ölümünden sonra hayatının en iyi performansını izlemiştik. De Nigris için bu mümkün olmayacak. O zaman ben onların çocuklarının onlarla ilgili hatırlayacağı en güzel anlarda kalmasını diliyorum.

ce que je suis

2009-11-13T17:53:00.000+02:00

MUTLAKA TIKLA!

(500) Days of Summer

2009-11-13T00:30:00.002+02:00

Her dönem karşımıza çıkan fısıltı ve vızıltı yoluyla elden ele dolaşarak kült mertebesine ulaşacak filmdir. indie külliyatında kendisine garden statevari bir yer edineceğini öngörmek için kahin olmaya gerek yok. Peki bütün bunlar filmi kötü yapıyor mu? Kesinlikle hayır. michel gondry&charlie kaufman'ın şaheser anlatısını farklı bir biçimde sunan filmdir. geri dönüşler, silinmeye çalışılan anılar, zamanla ortaya çıkan mutlu-hüzünlü anlar hepsi çok tanıdık. özellikle filmin sonuna doğru arkadan hırkasıyla joel geçecek sandım. kırık kalpli bir film olduğu mutlaka söylenmeli. kırık kalpli güzel filmlerin ortak paydası olarak en büyük kalp kırıklığı erkek kahramanındır. bu in the mood for love'dan, wristcutters a love story'e kadar böyledir.

500 days of summer için söylenecek şeylerden ziyade kült olacağı besbelli olduğundan kullanma talimatı vermek gerekir. hassas dönemlerden geçen kalbi kırık gençlerimiz alkolle beraber alırsa ölümcül sonuçlara yol açabilir. bu yüzden dikkatli kullanılmalıdr. yakınlarda gidecek bir lacuna coil yoksa uzak durulmalıdır. hassas dönemden geçmeyen rahatı huzuru benim gibi yerinde olanlar ise keyifle izleyebilirler. güzel soundtrack'ini indirip aynı keyifle dinlemeye devam etmelidirler. böylece güzel kedilerin değerini çok iyi anlarlar.

Bir kaç yerde kullanılan farklı kurgu oyunları gerçekten takdire şayandır. basit biçimde ortaya konulan beklenti-gerçek sekansı bu açıdan harika bir örnektir. Senaryonun iyi yazıldığını söylemek için de Harold Pinter olmaya gerek yok. [Ne yazık Oysa ben Harold Pinter olmayı isterdim.]

Soundtrack için de bir şeyler yazmak yorumlamak isterdim ama bunu benden iyi yapacak kalamitim'den dinlemeyi tercih ederim doğrusu.

ek olarak filmle ilgili ufak bir alegori yapmak isterim: tom hansen gibi "genç werther ruhlu" adamlar hiç bir zaman yaz'ı değil her zaman sonbahar'ı takip etmelidir. sonbahar karşılıktır. kasım'dır. kalıcıdır. summer gibi antin kuntin şeylerle ilgilenerek kendisine farklıyım-entelim imajı çizen hanımlar da aslında üzerleri bir başkası tarafından boyanmış balonlardır. günün birinde ya uçup ya da patlayıp yok olur giderler.

Sonuç olarak derim ki izleyin lan!

Pazar - Bir Ticaret Masalı

2009-11-12T00:34:00.004+02:00

kasaba, umudu olan arıza bir kahraman, yaşlı yol gösterici, yol ve dönem. şimdi bu hammaddeler bu kez bizim coğrafyamızda olsun. alsın bunu yabancı(kesinlikle kötü manada değil) insanlar, güzel bir film yapsınlar. sonra bunu bizim önümüze sunsunlar ve biz mutlu olalım. pazar böyle bir şey işte. ticaret demeyelim çünkü lekelemek olur filmin güzelliğini. ama böyle olmuş. bu kadar samimi, bu kadar naif işçilik, oyunculuk, müzik her şeyiyle bizden bir film. bir bakıyoruz ki ben hopkins çekmiş bu filmi. şimdi gel de türk filmleri üzerine uzun bir tartışmaya gir. ister kusturica, ister açık bir vodka lemon etkisi denebilir. mühim değil. mühim olan öncelikle yönetmenin ellerine sağlık. biz kendimizi anlatamazken o bizi öyle güzel resmetmiş ki; mihram parça olmaktan çıkmış ve tümü gösteren-işaret eden bir varlığa dönüşmüş. vicdan-inanç-aile-ekonomi bu dinamiklerin arasında ezilen insan figürünü çok büyük perdeden konuşmadan önümüze sermiş. zayıflıklar kadar erdemleriyle de var olan insanın(mihram'ın) trajedisini anlatmış. tayanç ayaydın ve genco erkal döktürmüş. mihram'ın eşini oynayan hanım da gözleriyle bütün bir trajedinin resmini çıkarmış.

mış.. mış.. mış.. iyi yapmışlar da keşke bu işleri böylesine duru bir biçimde biz de yapabilsek. pazar bir ticaret masalı, sonbahar'ı dışarıda bırakırsam uzun süredir bu coğrafyada yaşan küçük insanların hikayesini sinematografik gücüyle anlatabilen yegane film görüntüsü veriyor.

şimdi bu kadar övgü'nün yanına bir kaç triviri yapmak da isterim. öncelikle keşke filmin adı şöyle afili bir şey olsaymış. herkesin kör göze parmak söylediği çingeneler zamanı misal veya sarhoş atlar zamanı. benden de öneri sarhoş mihram zamanı olabilirdi. sonra karakterlerin derinliğini arttırmayı tavsiye ederdim. mihram dışında kalan tüm karakterler yalnızca simgesel anlatımı perçinleyen öğeler konumuna geçiyor bir süre sonra. anlatının bu kısmı da başarılabilmiş olsaydı mükemmel bir iş ortaya çıkabilirmiş. demem odur ki bir şaheser'in yanından geçmişiz. izlemiş, beğenmiş ve sevmişiz.. mişiz.. mişiz.. mişiz..

DISTRICT 9

2009-11-10T17:38:00.002+02:00

öncelikle günümüz sinemasının ayrıksı yanlarından faydalanan bir film var karşımızda. joon-ho bong'un the host'ta yaptığı sinematografik düzeni neill blomkamp district 9'da benzer biçimde uyguluyor. evet önümüzde apaçık sci-fi düzeneği-ortamı-aksiyomları mevcut. fakat bu aksiyomlar kendi direkt hikayesinin dışında büyük bir metaforu yaratmak için de aracılık ediyor.

--- spoiler ---
kılkuyruk ve bencil diye de tanımlayabileceğimiz wikus van de merwe (belki biraz da torpille) yaratıkların (karides!) tahliye işlemi operasyonunun başına getirilir ve genetik değişime uğramasına yolaçan bir dizi olayın sonunda kahramanlaşarak başkalaşır. başkalaşımın kendi içinde gelişen yapısından başlayarak alegoriye başlayabiliriz. irkçı ve kolonyalist söyleme kadar uzayabilecek, sözkonusu hikayenin kara-kıta'da geçiyor olmasına kadar enteresan okumaları filmin içerisinden çıkarabiliriz. ötekileştirme ve göçmen kamplaştırması. bu kamplaşmanın banliyö isyanları oluşturacak bir yöne doğru ilerleyişi. mültecilerden yerleşik halkın nefret edişi. kültür uyuşmazlıkları. büyük şirketlerin silah ticareti ve yapısal mali üçkağıtlar peşinde koşması. bunlar gibi bir çok yerden güzel noktalar yakalamış film. bunu da yukarıda söylediğim gibi sci-fi'nin eşsiz metafor olanaklarını kullanarak yapmış. örnekolay aslında anlattığının alt katmanlarında sert gerçeklere de parmak basıyor.
--- spoiler ---

çekim tekniğindeki cloverfield uygulamaları ise yerli yerinde görünüyor. jj abrahams'ın günümüz media görsel metasını harika okuyarak geliştirdiği görüş, district 9'un atmosferinde de hiç sırıtmıyor.

SAKALLIS TUMBLER

Army Now!

2009-04-06T17:44:00.000+03:00

To Be Continued..

MOGWAI

2009-03-20T13:20:00.003+02:00

Mogwai kafa karışıklığı mıdır?

sigur rós

2009-03-02T12:11:00.000+02:00

sigur rós post-rock grubu değildir.